Bu isimlerden bahsederken, aklıma gelen ilk ve en önemli öncülerden biridir rahmetli Valimiz Recep Yazıcıoğlu. Kendisini Aydın ilinde tanıma fırsatı buldum. Gerçekten hizmet için koşturan, vatandaşın sorunlarıyla birebir ilgilenen bir liderdi. Onun Aydın’daki kalkınma ve sanayileşme hamleleri, şehrin geleceğine vurulmuş güçlü birer imzaydı. Ancak her yenilik ve başarı, maalesef bazı çevrelerce rahatsızlıkla karşılanabiliyor. O dönemde, zamanın Aydın Devlet Hastanesi Başhekimi  Dr. Sema PişkinSütün önderliğinde rahmetli valimizin icraatlarına karşı yürüyüşler düzenlenmesi işte bu rahatsızlığın bir dışavurumuydu. Aydın, o çalışkan valisini işte bu yüzden kaybetti. Çünkü Recep Yazıcıoğlu, bir şehrin kaderini değiştirebilecek vizyona sahip bir insandı.

Rahmetli valimizin ardından yolumuzun kesiştiği, halkla iç içe olan başka değerli valiler de tanıdım. Lütfi Fikret Tuncel ve özellikle 1996-2000 ile 2003-2004 yılları arasında görev yaparken vatandaşın sorunlarını can kulağıyla dinleyen Muharem Göktayoğlu, bu anlayışın temsilcileriydi.

Uşak’ta görev yaptığım dönemlerde tanıma şerefine eriştiğim valiler ise benim için ayrı bir yere sahiptir. Ali Fuat Güven, Kayhan Kavas ve Özdemir Çakacak… Bu üç değerli insan, bürokrasinin soğuk duvarlarını yıkıp vatandaşın gönlüne girmeyi başarmış nadide şahsiyetlerdi.

Ali Fuat Güven Valim, halka yakınlığıyla bilinirdi. 2005 yılında Uşak Valisi olarak emekli olduktan sonra Bursa Acıbadem Hastanesi yönetimine geçti ve halen orada görevine devam ediyor.

Yörük Ali Efe’nin torunu olan hemşehrim Kayhan Kavas Valim ise… Kendisini çok iyi hatırlıyorum. Vatandaşın derdini dinleyebilmek için cumartesi, pazar demeden çalışırdı. Her görüşmemizde yaptıklarını ve daha da önemlisi, yapmayı planladığı projelerini anlatırdı. Onun bu heyecanı, hepimize umut verirdi.

Ve bir başka değerli isim, Özdemir Çakacak Valim. Kendisi bir bürokrattan çok, bir baba gibi yaklaşırdı sorunlara. Vatandaşın derdine çözüm bulmak için elinden geleni ardına koymayan bu kıymetli insan, şu anda İzmit’te emekliliğinin tadını çıkarıyor. Hepsine sonsuz şükran ve saygılarımı sunuyorum. Saymaya kalksam sayfalar yetmez, ama isimlerini yâd etmeden de geçemem.

Son olarak iki değerli valimizden daha bahsetmek istiyorum. Sakarya Valimiz Sayın İrfan Balkanlıoğlu, gerçek bir beyefendi olarak her zaman vatandaşıyla iç içe olmuş, gönüllerde taht kurmuştur.

Ve Yalova Valimiz Sayın Dr. Ahmet Hamdi Usta… Kendisini, rahmetli Recep Yazıcıoğlu’nun izinde yürüyen, onun icraatlarıyla birebir örtüşen bir çizgide görüyorum. İnşallah kendisi de vatandaşlarımızla olan bu sıcak temasını, sorunları aynı hassasiyetle dinleme geleneğini devam ettirir. Kendisine görevinde üstün başarılar diler, nice hizmetlere imza atmasını temenni ederim.

İşte böyle. Bu vatanın çalışkan valileri var olsun; onlar var oldukça, vatandaşın derdi derman bulur, şehirler kalkınır, yüzler güler.

Farkındalık: İlk Adım
Meme kanseriyle mücadelede ilk ve en önemli silahımız farkındalıktır. Kadınların bedenlerini tanımaları, olağan değişiklikleri ayırt edebilmeleri ve düzenli kontrolleri ihmal etmemeleri hayati önem taşır. Ne yazık ki hala "bana bir şey olmaz" düşüncesi ya da "utangaçlık" gibi faktörler erken teşhis şansını azaltıyor.

Kendi Kendine Muayene: Basit Ama Hayat Kurtarıcı
Her kadın 20 yaşından itibaren adet döneminin bitiminden sonraki bir hafta içinde kendi kendine meme muayenesi yapmalıdır. Bu muayene sadece 5-10 dakikanızı alır ama erken bir belirtiyi fark etmenizi sağlayabilir. Memelerde ele gelen kitle, meme başında içe çekilme, portakal kabuğu görünümü, meme başından kanlı akıntı gibi değişiklikler fark edildiğinde vakit kaybetmeden bir uzmana başvurulmalıdır.

Düzenli Taramalar: Yaşa Göre Program
20-40 yaş arası: Yılda bir kez klinik meme muayenesi

40 yaş üstü: Yılda bir kez klinik meme muayenesi ve mamografi

Yüksek risk grubundaki kadınlar: Doktorun önerdiği sıklıkta tarama ve takip

Risk Faktörlerini Bilmek
Meme kanseri riskini artıran bazı faktörler şunlardır:

İleri yaş (50 yaş üstü)

Ailede meme kanseri öyküsü

İlk adeti erken yaşta görme veya geç menopoza girme

Hiç doğum yapmamış olmak veya ilk doğumu geç yaşta yapmak

Obezite ve sağlıksız beslenme

Alkol ve sigara kullanımı

Hareketsiz yaşam tarzı

Ancak unutmayın ki, meme kanseri vakalarının %75'i bilinen bir risk faktörü olmayan kadınlarda görülmektedir. Bu nedenle her kadın risk altındadır ve düzenli kontroller herkes için geçerlidir.

Sağlıklı Yaşam: Koruyucu Kalkan
Sağlıklı beslenme, düzenli egzersiz, ideal kiloyu koruma, alkol ve sigaradan uzak durma meme kanseri riskini azaltan önemli faktörlerdir. Akdeniz tipi beslenme, bol sebze-meyve tüketimi ve haftada en az 150 dakika orta tempolu egzersiz önerilmektedir.

Umut Var!
Meme kanseri tedavisindeki gelişmeler her geçen gün umutları artırıyor. Cerrahi, radyoterapi, kemoterapi, hormon tedavisi ve hedefe yönelik tedaviler sayesinde hastalık artık korkulacak bir kader olmaktan çıkıyor. Ancak bu tedavilerin başarısı erken teşhise bağlı.

Kadınların sağlığını önemsemesi, kendine zaman ayırması ve kontrollerini ihmal etmemesi yalnızca kendileri için değil, aileleri ve sevdikleri için de bir sorumluluktur. Unutmayın, erken teşhis hayat kurtarır. Kendinizi ve sevdiklerinizi önemseyin, düzenli kontrollerinizi ihmal etmeyin, bedeninizi tanıyın.

Sağlıkla kalın.

Kapitalizmin en romantik buluşlarından biri gibi görünse de, 14 Şubat'ın kökeni aslında çok daha farklı. Batı'nın "Valentine's Day"i, bir Roma efsanesine, hatta bazı kaynaklara göre Roma'da evliliği yasaklayan bir yasağı delmeye çalışan bir azizin hikâyesine dayanıyor. Yani aslında başlangıç, bir isyana, yasak bir sevdaya, bedel ödemeye dair. Bugün ise tam tersine, geniş kabul gören, teşvik edilen, hatta "satın alınması" beklenen bir kutlamaya dönüşmüş durumda. Bu dönüşüm üzerinde düşünmeye değer: Sevgi, nasıl oldu da bir direniş sembolünden, bir tüketim kalıbına evrildi?

Elbette, sevgiyi özel bir günde hatırlamak, ona güzel bir söz, küçük bir sürprizle dokunmak kıymetli. Ancak tehlike, sevgiyi; çikolatadan, çiçekten, pahalı bir hediyeden ibaret zanneden bir tekdüzeliğe kapılmakta. Oysa gerçek sevgi, takvimlerin bir yaprağına sığmayacak kadar derin ve günlük hayatın içine yayılmış bir dil. Sabahın köründe hazırlanan bir kahve, zor bir günde atılan "yanındayım" mesajı, içten bir sarılış, derdin sessizce dinlenişi... Bunlar, vitrindeki hiçbir üründe bulunamayacak olan "insan" dokusu. Sevgi, büyük jestlerin coşkusundan çok, küçük sebatların ısrarında gizli belki de.

Bu gün, tek tip bir "mutlu çift" fotoğrafı dayatmasıyla, yalnız olanları, sevgisiz hissettikleri bir dönemden geçenleri, kaybettiklerini yâd edenleri de görünmez kılabiliyor. Oysa sevgi, yalnızca romantik ilişkilerle sınırlı değil. Dostuna, ailene, komşuna, hatta kendine duyduğun o içten bağ da bu günün ruhuna dâhil edilmeyi hak ediyor. Belki de bugünü, tüm sevgi biçimlerini onurlandırmak için bir fırsata çevirmeliyiz. "Sevgililik" statüsünden bağımsız, herkesin "seven bir kalbi" olduğunu hatırlayarak.

Öyleyse, bugünü sadece alışveriş listeleri ve rezervasyon stresiyle geçirmek yerine, biraz da içe dönerek değerlendirelim. Sevgi nedir bizim için? Onu nasıl ifade ediyoruz? İlişkilerimizdeki sevgi, beklenen kalıpları mı yoksa gerçek ihtiyaçları mı besliyor? Belki de en güzel hediye, bir an durup karşımızdakine, "Seni nasıl daha iyi sevebilirim?" diye sormak olabilir.

14 Şubat, sevgiyi kutlamak için bir bahane olabilir. Ancak unutmayalım; gerçek kutlama, 15 Şubat'ta, ve ondan sonraki her günde, sevgiyi yaşatma niyetimizde ve çabamızda saklı. Kalbin gerçek matematiği, bir güne sığan büyük gösterilerde değil, günlere yayılan küçük, samimi dokunuşlarda gizli.

Sevgi, satın alınan değil, inşa edilen; gösterişli değil, sadık olandır. Bugün, onun en saf haline kulak verme günü olsun.

Aile denince artık sadece geleneksel kalıpları düşünmek eksik olur. Bugün aile; kan bağından öte, birbirine emek, sevgi ve saygıyla bağlanmış insanların oluşturduğu bir bütün. Bu bütünlük, bireyleri tek tek aşan, onları birbirine kenetleyen görünmez bir bağ.

Modern hayatın getirdiği bireysellik kültürü bazen aile bağlarını zorluyor. Sürekli "ben" odaklı yaşamanın teşvik edildiği bir dönemde, "biz" olabilmek adeta devrimsel bir duruş haline geldi. Oysa insan, doğası gereği sosyal bir varlık. Mutluluğumuz, hayattaki başarımız ve psikolojik sağlamlığımız büyük ölçüde sağlıklı ilişkiler ağına bağlı.

Aile bütünlüğünden bahsederken, bunun mükemmel uyum veya sürekli mutluluk demek olmadığını vurgulamak gerek. Aksine, farklılıklarına rağmen bir arada durmayı başarabilmek, çatışmaları yapıcı şekilde çözebilmek, birbirinin büyümesine alan açarken dayanışmayı sürdürebilmektir.

Teknoloji, aile içi iletişimi hem kolaylaştırdı hem de zorlaştırdı. Aynı evin içinde farklı dijital dünyalara dalıp gitmek mümkün hale geldi. Bu nedenle bilinçli olarak "kaliteli zaman" yaratmak, yüz yüze iletişimi korumak her zamankinden daha önemli.

Değişen toplum yapısıyla birlikte ailelerin formları da çeşitlendi. Çekirdek aileler, geniş aileler, tek ebeveynli aileler, arkadaşlardan oluşan seçilmiş aileler... Hepsinin ortak noktası, bireylere ait hissetme duygusu sunması.

Peki aile bütünlüğünü korumak için neler yapabiliriz?

Dinlemeyi öğrenmek: Gerçekten, yargılamadan, anlamak için dinlemek

Esneklik: Değişen koşullara ve bireylere uyum sağlayabilmek

Sınırlar: Sağlıklı sınırlar koyarken bağlılığı korumak

Gelenekler: Anlamlı ritüeller ve gelenekler oluşturmak

Affedicilik: Hatalara ve kusurlara insanca yaklaşmak

Aile, hayat fırtınalarında sığınabileceğimiz bir liman. Mükemmel olmak zorunda değil, sadece "orada" olması yeterli. İçinde kendimizi güvende hissettiğimiz, maskelerimizi çıkarabildiğimiz, en otantik hallerimizle kabul edildiğimiz bir yer.

Belki de modern dünyanın karmaşası içinde, aile kavramını yeniden keşfetmeye, onu günümüz koşullarına uyarlarken özünü korumaya ihtiyacımız var. Çünkü ne kadar hızlı dönerse dönsün dünya, insanın temel ihtiyaçları değişmiyor: Sevilmek, anlaşılmak ve ait olmak.

Ve bu ihtiyaçları karşılayan en kadim kurum, aile olmaya devam ediyor.

Gazeteci İstediğini Yazamıyor
Evet, gerçek bu. Türkiye medyası ikiye bölünmüş durumda: Bir bölümü iktidar tarafından yönetilmekte, bir bölümü ise ana muhalefet tarafından yönetilmekte. Bunca yıldır basın camiasındayım, meslek hayatım boyunca basın mensuplarının bu denli zor duruma düştüklerini görmedim. Gazeteci kendi derdini yazarsa bir türlü, yazmazsa bin türlü.

Anlayacaksınız... Birileri der ki: "Silivri'nin yolları taştan / Sen çıkardın beni beni baştan."

Basın Olmazsa Demokrasi Olmaz
Yahu arkadaş, basın olmazsa demokrasi olmaz! Hani bir zamanlar basın dördüncü güçtü? Ne oldu da basın bu kadar gözden düştü ve halen düşmeye devam ediyor?

Dünyanın neresinde olursanız olun, basın her zaman dördüncü güçtür. Yasama, yürütme, yargı... ve basın. Bu dört ayak üzerinde durur demokrasi. Bir ayağı eksik olursa, sistem topallar. Bugün Türkiye'de basın, kendi kendini tüketmesi ve gruplaşması nedeniyle bitirme noktasına geldi. Ama şunu unutmayalım: Basın biterse, Türkiye'de demokrasi de biter.

Nerede Yanlış Yaptık?
Savaş muhabirliği yıllarımda gördüm: En zor koşullarda bile, gazeteciler tarafsız kalmanın, gerçeği aktarmanın yolunu bulurlardı. Bugün ise, "tarafsız" kelimesi neredeyse küfür gibi algılanıyor. Ya "bizden"siniz ya "onlardan". Bu ikilem, gazeteciliği katletti.

Medya patronlarının siyasi tercihleri, çalışan gazetecilerin kalemini esir aldı. Oysa gazeteci, patronunun değil, kamuoyunun, halkın, gerçeğin temsilcisi olmalıydı. Gazeteci, gücü elinde bulunduranı değil, gücün karşısındakini, sessizi, görünmeyeni temsil etmeliydi.

Sorumluluk Sahibi Olma Zamanı
Bu durumdan kurtulmanın yolu, basın camiasının kendi özeleştirisini yapmasından geçiyor. Gazeteciler olarak, hangi partiden, hangi görüşten olursak olalım, önceliğimiz mesleki etik ve tarafsızlık olmalı. Gerçeğin peşinde koşmalıyız, siyasi çıkarların değil.

Basın özgürlüğü sadece gazetecilerin değil, tüm toplumun özgürlüğüdür. Sansür ve otosansür toplumu körleştirir, bilgisiz bırakır. Bilgisiz toplum ise demokrasi olamaz.

Umut Var mı?
Evet, umut var. Umut, mesleğini onurla yapan, baskılara boyun eğmeyen, gerçeğin peşinden giden her gazetecidedir. Umut, haberin değerini bilen, doğru bilgiye susamış okurdadır. Umut, basın özgürlüğünün demokrasinin olmazsa olmazı olduğunu bilen her yurttaştadır.

10 Ocak'ı kutladık, ama gazetecinin gerçek bayramı, özgürce haber yapabildiği, tarafsız kalabildiği, gerçeği sansürsüz aktarabildiği gün olacak. O gün, demokrasimizin de bayramı olacak.

Unutmayalım: Basın özgür olmadan, hiçbirimiz özgür olamayız

Sorunun Özü: Şiddetin Normalleştirilmesi
Asıl sorun, kadın karakterleri içeren diziler değil, şiddeti çatışma çözme yöntemi olarak sunan her türlü içeriktir. Dizilerdeki kadın karakterlerin güçlü veya karmaşık olması değil, fiziksel veya psikolojik şiddetin olağan, hatta meşru bir davranış olarak yansıtılması endişe vericidir.

Medyanın Toplumsal Etkisi
Araştırmalar, medya içeriklerinin toplumsal algıları şekillendirmede önemli rol oynadığını gösteriyor. Özellikle aile içi şiddet, kadına yönelik şiddet veya duygusal manipülasyonun "aşk" veya "tutku" kisvesi altında sunulması, izleyicilerde bu davranışları normalize edebiliyor.

Sansür Değil, Sorumlu Yayıncılık
Çözüm, belirli içerikleri yayından kaldırmak değil, medya üreticilerinin daha sorumlu davranmasıdır. Senaryo yazarları, yapımcılar ve kanal yöneticileri şu konularda duyarlılık gösterebilir:

Şiddetin sonuçlarını gerçekçi bir şekilde göstermek

Mağdurların sesine ve deneyimlerine yer vermek

Sağlıklı iletişim ve çatışma çözme yöntemlerini modellemek

Cinsiyet rollerini klişelerle değil, insani derinlikle işlemek

Olumlu Örnekler ve İyi Uygulamalar
Bazı diziler, kadın karakterleri güçlendirirken şiddeti romantize etmeden, toplumsal sorunlara duyarlı yaklaşımlar sergileyebiliyor. Bu tür yapımlar, hem etkileyici hikayeler anlatabiliyor hem de toplumsal farkındalığa katkı sağlayabiliyor.

Sonuç Yerine
Kadın karakterler içeren dizileri genel bir kategori olarak hedef göstermek yerine, tüm medya içeriklerinde şiddetin nasıl ele alındığına odaklanmalıyız. Medya kuruluşları, izleyici kitlesi geniş olan yapımların sosyal etkisini dikkate almalı ve yayın ilkelerini bu doğrultuda gözden geçirmelidir.

Unutmayalım ki, gerçek toplumsal çöküş, diyalog yerine şiddetin, anlayış yerine önyargıların hakim olduğu bir ortamda gerçekleşir. Medyanın görevi, bu tür olumsuzlukları pekiştirmek değil, aşmamıza yardımcı olacak hikayeler anlatmaktır.

Tarihsel Süreç ve Değişen Dinamikler
Türkiye'nin terörle mücadelesi 1970'lerden bu yana farklı evrelerden geçti. 1980'lerden itibaren PKK terör örgütüyle başlayan mücadele, zamanla uluslararası terör örgütlerinin bölgeye sızmasıyla daha karmaşık bir hal aldı. 2010'ların ortalarından itibaren DEAŞ gibi küresel terör örgütlerinin bölgede güç kazanması, Türkiye'yi çok cepheli bir mücadeleye zorladı.

Suriye iç savaşı ve bölgesel istikrarsızlık, Türkiye'nin güney sınırlarını doğrudan etkiledi. Sınır ötesi operasyonlar (Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı, Barış Pınarı, Bahar Kalkanı, Pençe operasyonları) bu bağlamda hem sınır güvenliğini sağlamak hem de terör koridorlarını önlemek amacıyla hayata geçirildi.

Çok Boyutlu Bir Sorun
Terörle mücadele sadece silahlı çatışmalardan ibaret değil. Terör örgütlerinin gençleri nasıl manipüle ettiğini, toplumsal kutuplaşmalardan nasıl faydalandığını ve ekonomik zayıflıkları nasıl sömürdüğünü anlamak gerekiyor. Bu nedenle:

Askeri stratejiler kadar sosyal politikalar da önemli

Güvenlik önlemleri kadar ekonomik kalkınma da kritik

Sınır güvenliği kadar toplumsal bütünleşme de elzem

Uluslararası İşbirliği ve Çifte Standartlar
Türkiye'nin terörle mücadelesinde en büyük zorluklardan biri, uluslararası alanda yaşanan çifte standartlar sorunu. Bazı Batılı ülkeler, kendi ülkelerindeki terör örgütlerini şiddetle kınarken, Türkiye'ye yönelik terör eylemlerini gerçekleştiren örgütleri farklı kategoride değerlendirebiliyor. Bu durum, terörle küresel mücadeleyi zayıflatıyor ve terör örgütlerine alan açıyor.

Gelecek İçin Öneriler
Bütüncül Yaklaşım: Terörle mücadele sadece güvenlik boyutuyla değil, sosyal, ekonomik ve psikolojik boyutlarıyla ele alınmalı

Bölgesel İşbirliği: Komşu ülkelerle istihbarat paylaşımı ve ortak operasyonlar artırılmalı

Toplumsal Direnç: Terör örgütlerinin propaganda ve recruitment faaliyetlerine karşı toplumsal farkındalık geliştirilmeli

Ekonomik Kalkınma: Terörün yoğun olduğu bölgelerde ekonomik kalkınma projeleri hızlandırılmalı

Hukukun Üstünlüğü: Terörle mücadele demokratik hukuk devleti ilkeleri çerçevesinde yürütülmeli

Sonuç
Türkiye'nin terörle mücadelesi, ülkenin bekası kadar bölgesel istikrar için de hayati önem taşıyor. Bu mücadelede başarı, sadece askeri operasyonlarla değil, akıllı diplomasi, sosyal kapsayıcılık ve ekonomik refahın birlikte sağlanmasıyla mümkün olacaktır. Unutmamak gerekir ki terörün beslendiği en önemli kaynak, umutsuzluk ve adaletsizlik duygusudur. Bu nedenle terörle mücadele, aynı zamanda daha adil, daha kapsayıcı ve daha müreffeh bir toplum inşa etme çabası olarak da görülmelidir.

Terör, sadece Türkiye'nin değil, tüm insanlığın ortak düşmanıdır. Bu mücadelede ulusal birliğin korunması ve uluslararası işbirliğinin güçlendirilmesi, gelecek nesillere daha güvenli bir dünya bırakmanın tek yoludur.

Güzellik denince aklımıza ilk gelen, dergi kapaklarındaki kusursuz makyajlı yüzler ya da trend olan saç stilleri oluyor çoğu zaman. Oysa gerçek ve kalıcı güzellik, çok daha derinlerde başlıyor. Parlak bir cilt, canlı saçlar ve ışıldayan bir göz alıcılığı; aslında içimizdeki denge, kendimize gösterdiğimiz şefkat ve tutarlı bir bakım rutininin dışa vurumu.

1. Cilt: Aynanız ve Ruh Haliniz
Cildiniz, vücudunuzun en büyük organı ve iç sağlığınızın aynasıdır. Ona yalnızca makyajla değil, beslenme ve yaşam tarzınızla da yatırım yapmalısınız.

İçerden Besleme: Bol su, antioksidan zengini meyve-sebzeler, sağlıklı yağlar (avokado, ceviz, zeytinyağı) cilt parlaklığının olmazsa olmazı.

Basit Ama Etkili Rutin: Her gece makyajı temizlemek, cilt tipinize uygun nemlendirici kullanmak ve güneş koruyucuyu 365 gün uygulamak, pahalı kremlerden çok daha değerli. Unutmayın, güneş koruyucu en iyi anti-aging ürünüdür.

2. Saçlar: Taçınız ve Gücünüz
Saçlarınız, sadece bir stil meselesi değil, aynı zamanda bir özgüven ifadesidir.

Nazik Davranın: Çok sıkı toplanmış saçlar, aşırı ısı ve kimyasal işlemler saçları yorar. Haftada 1-2 kez besleyici bir maske uygulamak, ısı koruyucu kullanmak küçük ama etkili adımlardır.

Doğru Beslenme: Saç, proteinden beslenir. Yeterli protein, demir, B12 ve biotin alımına dikkat edin.

3. Zihin ve Beden Dengesi: En Büyük Güzellik Sırrı
Hiçbir krem, uykusuzluğun ve stresin izlerini tamamen silmez.

Kaliteli Uyku: "Güzel uykusu" diye bir tabir var ve gerçek! Uyku, vücudun kendini onardığı, cildin yenilendiği altın saatlerdir.

Hareket: Ter atmak sadece forma girmek için değil, kan dolaşımını hızlandırarak cilde oksijen gitmesi ve stresi azaltmak içindir. Sevdiğiniz bir aktivite bulun.

"Me-Time": Kendinize ayırdığınız o küçük anlar – belki bir yüz maskesi eşliğinde çay içmek, belki sadece derin bir nefes almak – tazelenmiş hissetmenizi sağlar. Bu, yüzünüze yansıyan bir huzurdur.

4. Makyaj: Örtmek Değil, Ortaya Çıkarmak İçin
Makyaj, kendimizi ifade etmenin renkli bir yoludur. Amacı, bir maskeyle örtmek değil, en iyi yanlarımızı ortaya çıkarmak olmalı. Cildinize nefes aldıran, sizi rahat hissettiren ürünleri seçin. Bazen sadece iyi taranmış kaşlar ve renkli bir dudak, sihirli bir dokunuş için yeterli olabilir.

Son Söz:
Güzellik, tek tip bir kalıp değil, her kadında farklı şekillerde tezahür eden bir ışıltıdır. Kendinizi başkalarıyla kıyaslamaktan vazgeçin. Dinleyin: Bedeniniz neye ihtiyaç duyuyor? Ruhunuz neyle dinleniyor? Gerçek bakım, kendinize ayırdığınız zaman, seçtiğiniz sağlıklı öğün, "hayır" diyebilme özgürlüğünüz ve kendi hikayenizi kucaklamanızdır.

Çünkü güzellik, siz öyle hissettiğinizde zaten her halinizde yansır. Kendinize iyi bakın, içinizdeki ışığı besleyin. Gerisi zaten gelecektir.

Sağlık ve güzellikle kalın.

Köşe yazılarımda sadece "ne olduğunu" değil, "neden olduğunu" ve "nasıl çözülebileceğini" de ele alacağım. Kamuoyunun gerçek ihtiyaçlarını, beklentilerini ve kaygılarını yansıtacağım.

Her pazartesi, çarşamba ve cuma günleri sizlerle buluşacağım. Gündemi birlikte takip edecek, birlikte yorumlayacağız.

BEN KİMİM?
Esma Zuher - Araştırmacı gazeteci, yazar ve en önemlisi sizin gibi bu ülkenin bir vatandaşı. Yazılarımda "biz" olacağız.

İlk yazımda buluşmak üzere... Gerçeklerin peşinde, hakikatin sesi olmaya geldim!

#EsmaZuherİleGerçeklerinPeşinde
#77Haber
#KöşeYazısı
#TürkiyeGündemi

Esma Zuher
77haber.com.tr Köşe Yazarı

Ancak Gel Gör ki Yalova’da Durum Vahim!
Yalova’da ise tablo içler acısı. Bırakın sanatçı getirmeyi, 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü’nde gazetecilerin varlığını bile hatırlayan yok! Valilik unutmuş, belediye unutmuş, yerel yönetimler unutmuş. Basın emekçileri bu önemli günde kendi kaderine terk edilmiş durumda.

Dernekler mi? O Da Ayrı Bir Komedi!
Yalova’da iki tane basın derneği var ama ne yazık ki bunların bazı basın mensuplarını dışlayan, üyeliğe kabul etmeyen bir yapılanmaları söz konusu. Peki soruyorum:

Bu dernekler Yalova’daki basın emekçileri için ne yapıyor?

Gazetecilerin sorunlarına çözüm üretmek için ne gibi adımlar atıyor?

Mesleki dayanışmayı ne ölçüde sağlıyorlar?

Şanlıurfa’daki meslektaşlarımız otellerde anlamlı geceler düzenlenirken, sanatçılar davet edilirken, Yalova’daki gazeteciler unutulmuşluğa mahkum ediliyor.

Sert Sözler Kaçınılmaz Oldu!
Bu bir ayıptır Yalova! Bu bir vefasızlıktır! Bu, gece gündüz demeden haber peşinde koşan, hakikati ortaya çıkarmak için çaba gösteren basın emekçilerine yapılmış büyük bir haksızlıktır!

Valiliğe sesleniyorum: Basın sadece kötü haberlerde hatırlanacak bir kurum değildir!
Belediyeye sesleniyorum: Kültür sanat etkinliklerinizde basın emekçilerini de unutmayın!
Derneklere sesleniyorum: İçe kapanık, seçici yapılanmalar yerine tüm basın çalışanlarını kucaklayan bir anlayış benimseyin!

Yalova basını uyanın! Hak ettiğiniz değeri talep edin! Unutulmuşluğu kabullenmeyin! 10 Ocak sadece bir gün değil, basın emekçilerinin varoluş mücadelesinin simgesidir. Bu simgeyi Yalova’da da layıkıyla yaşatmak hepimizin görevidir.

Umarım önümüzdeki yıl, Yalova’da da basın emekçilerinin onurlandırıldığı, değer gördüğü anlamlı bir 10 Ocak kutlamasına hep birlikte şahit oluruz.